Etiketaren artxiboa: etxahun

ETXAHUN GAURKO PRENTSAN #LARRABETZU

Kaixo.

Gaurko prentsan: GARA, DEIA,..

GARA:

Trankil topatu dugu txapela jantzi eta biharamunean Etxahun Lekue. Pozik txapelarekin eta pozik bera txapeldun ikusita hainbeste jende poztu dela sentituta.

Saioa arraro hasi zenuen, lekua ezin topatu bezala.

Bai, egia da sentsazio arraroa izan nuela. Ez neukan urduritasun handiaren sentsaziorik, baina bai asmatu ezina, lotu ezina. Ariketa bat pasatzen zen asmatu barik; hurrena iristen zen eta berdin… horrela pasatu nuen lehen parte osoa. Ez dakit kontzentrazio kontua edo urduritasun kontua ote zen, baina zeozer bazen.

Buruz burukorako kinielak askotarikoak ziren eta horietako askotan ez zen zure izenik agertzen.

Nik ere nire kiniela egin nuen eta ez nuen nire burua hor ikusten. Xabat ikusi nuen beste guztion gainetik eta berari ere aipatu nion ez erlaxatzeko, beste ordu erdiko beharra izango zuela. Eta bigarrena ez neukan garbi, baina ez nuen pentsatzen ni izango nintzenik.

Eta zure izena entzun zenuenean?

Poztu nintzen, baina egia da sentsazio arraroa izaten dela zuk espero ez duzunean zure izena entzutea. Izan ere, espero ez baduzu esan nahi du beste kide batzuek zuk baino hobeto egin dutela sentitzen duzula. Baina nire izena entzun nuenean, nire buruari bigarren aukera bat eskaini nion. Ordura arte nire bertso mailatik nahiko urrun ibili nintzela sentitu nuen eta horrelako plaza batean horregaz etxera bueltatzea ez da plater gozoa. Tira, baneukan bigarren aukera bat sentsazio horri buelta emateko.

Finala bukatutzat ematen duzu eta bat-batean, minutu pare batean, berriz kantuan txapelerako lehian. Psikologikoki ez da ariketa samurra, ezta?

Ez da kontzienteki egiten duzun gauza bat, oso denbora tarte arina delako. Izena esaten dutenetik lehenengo gaia jartzera minutu bi pasatzen dira asko jota. Arnasa hartu nuen, ingurukoen animoak jaso nituen eta aurrera. Eta asko eskertzen diet, esana nielako nire finaleko lanak bukatu zirela uste nuela. Ez dakit zein izan zen faktorea, baina lortu nuen ordura arteko gorputzaldia aldatzea eta azken txanpan disfrutatzea.

Buruz burukoan Etxahun zabura igo zen eta parkean jaun eta jabe aritu zen.

Buruz burukoko hiru ariketetan gustura sentitu nintzen. Zortziko txikian, parkeko umeen gaia egunerokoan oso presente daukat, hurbilekoa dut eta uste dut biok dezente asmatu genuela. Seiko motzean ere gustura aritu nintzen. Aurretik justu entrenamenduan aritu ginen esaten seiko motzekoak oso gai bereziak izaten direla, oso txapelketari eta momentuari lotuak eta umorerako bidea ematen zutenak. Eta uste dut asmatu genuela. Egia esan, buruz burukoan ordura arte eman ez nuen hori ematea zegoen nire buruan.

Kartzelakoan Luhusoko atxiloketak ekarri zenituen gaira.

Bakarka errealitateari lotutako gai gutxi izaten dira txapelketan. Oso gai zabalak izaten dira. Baina gaia entzun eta segituan etorri zitzaidan Michel Berhocoirigoinen irudia. Ez dut pertsonalki ezagutzen, baina bada entzun izan dudanean atentzioa eman didan pertsona. Oso tipo argia iruditzen zait, konprometitua, komunikatzaile ona… Irudi hori etorri zitzaidan eta segituan hasi nintzen bidea eraikitzen. Eta gustura gelditu nintzen bertso horiegaz.

Arratsaldeko lehen agurrean aipatuak zenituen atxiloketak.

Egia esan hasierako agurrarena berezia izaten da eta mimoz prestatzen da. Beste bertso bat neukan prestatuta, baina goizean albistea entzun nuenean pentsatu nuen baten batek aipatu behar zuela hori. Zeozer pentsatu nuen eta besteei galdetu nien ea baten batek zoritxarreko albistea aipatzeko asmorik ba ote zuen. Besteren batek kantatu behar balu, prestatuta neukan agurra kantatuko nuen. Baina agurrean esan nuen bezala, konpromiso handiak hartzen dituen jendea dagoenean, guri ere konpromiso txikiak hartzea tokatzen zaigu eta horixe izan zen nire ekarpena. Nik horrela bizi dut bertsogintza.

Xabier Amurizak jantzi zizun txapela, baina ez zuen bertsorik bota.

Ez nekien zer egingo zuen, baina susmoa neukan ez zuela bertsorik botako. Gauzak modu ordenatuan egitea gustatzen zaio eta berak garbi dauka plazan botatako bat-bateko azken bertsoa zein izan den. Berak esandako berbek asko emozionatu ninduten. Neuri tokatu zitzaidan eta ohore bat izan zen.

Eta zure harrizko bihotzak bigundualdi bat hartu omen zuen.

Bai, hunkitu nintzen eta ez da erraza ni hunkitzea. Harrizko bihotzarena esan nuen sanoa delako norbere buruaz barre pixka bat egitea.

DEIA:

bilbo – Miribillan jokatutako finalean, Etxahun Lekuek lehenengo aldiz irabazi zuen Bizkaiko txapela. Kili-kolo hasi, eta behetik gorako saioa egin zuen: Puntuetan, buruz burukora Xabat Galletebeitia aurretik iritsi bazen ere, larrabetzuarrak azken txanpa dotorea egin zuen eta 930 puntu eskuratu, lekeitiarraren 893,5en aldean. Zaleen txaloen artean, Xabier Amuriza handiak jantzi zion txapela Lekueri.

Zortzi aldiz izan zara finalista eta, azkenik, jantzi duzu txapela. Nola sentitzen zara?

-Orain sano pozik nago. Finalaren osteko sentsazio arraroa pasata, satisfakzioa dut. Txapelak ematen dit satisfakzio hori, baina baita zoriondu nauen jende guztiaren partetik igarri dudan onarpenak ere. Egia da, finalaren aurretik ere jende askok esan zidala poztuko lukeela nik irabazteak. Bizkaiko bertso munduan oso onartua sentitzen naiz. Hori bada saria berez, txapel barik ere izango nukeena, baina txapelari esker, apur bat gehiago igarri dut.

2002an heldu zinen lehenengoz finalera, buruz buruko bitan egona zinen baina atzora arte ezin txapeldun izan. Inoiz lortuko ez zenuela pentsatzen hasia zinen?

-Ez, ez. Inoiz ez dut pentsatu ez nuenik lortuko, ezta lortuko nuenik ere. Final batera beste helburu batzuekin joan behar duzu, nik uste dut inor ez doala txapela irabaztera. Hori beste helburu batzuk bete izanaren ondorioa izan liteke. Nik ahal denik eta saiorik onena egin gura nuen eta badut arantzatxoa. Ze, uste dut nire bertso maila onenetik urrun egon nintzela, bereziki hasierako fasean, baina behin txapela jantzita arantza hori, neurri batean, atera egin dut.

Saioaren hasieran huts batzuk egin zenituela onartu duzu gerora. Beharbada presio gehiegi zenuen?

-Nahikoa trankil nengoen, baina sentsazio arraroa banuen. Ariketa batean hasi eta ez nuen asmatzen, hurrengoan ere ez… Buruz burukora heldu aurretik, pentsatu nuen publiko eder hari ez niola neu nintzena agertu.

Pasadizo bitxia ere izan zenuen Jone Uriarekin.

-Gauza arraroa izan zen. Doinu bat adostu genuen, momentuan bertan, eta ni beste doinu batekin kantatzen hasi nintzen. Hasi eta segituan konturatu nintzen eta neure buruari esan nion, ‘baina zertan zabiltza!’. Ez dakit kontzentrazio falta izan zen ala zer. Gero bertsoaldia ez zen txarra joan, baina bada detaile bat ezin asmatu nenbilela erakusten duena. Neure buruarekin haserretu nintzen.

Buruz burukoan lasaiago aritu zinen, ordea.

-Nire izena esan zutenean, bigarren aukera bat nuela ikusi nuen, eta hori aprobetxatu behar nuela, ordura arte egindakoa baino askoz hobeto kantatzeko. Uste dut lortu nuela. Hor ere egongo da zer hobetua, zalantza barik, baina gustura sentitu nintzen han egindako beharrarekin.

Buruz burukoan aurkari gogorra izan zenuen, Xabat Galletebeitia indartsu aritu zen Miribillan.

-Nik oso-oso ondo ikusi nuen hasieratik. Buruz burukoa hasi aurreko tarte horretan, beragana hurbildu eta ez erlaxatzeko esan nion, nik garbi neukalako buruz burukora pasako zen bertsolarietako bat izango zela. Ofizioetan ez nuen bion arteko alde handirik igarri, beharbada momentu batzuetan nik gehiago asmatu nuen. Ez nuen bere bakarkakoa entzun. Berak komentatu zidan gero potoren bat egin zuela. Uste dut Xabatek saioa goi-goian hasi zuela eta pixka bat behera egin zuela. Nik, aldiz, kontrara, behetik gora.

Uste duzu urteotako esperientziak lasaitasun puntu bat eman dizula, halako egoerei aurre egiteko?

-Lasai ibiltzea, patxada hori, izan da nire azken urteetako ezaugarri bat. Jendeak esaten dit, ni urduri egon arren, patxadaren sentsazio hori transmititzen dudala. Hala ere, plazan ez dut eman nik gurako nukeen maila, entrenamentuetan inoiz baino gusturago ibili banaiz ere. Horrek amorratzen nau, hain nabil eroso entrenamentuetan, eta gero plazan ezin izan dut behar bezala erakutsi.

Txapelak aldatu egingo zaitu?

-Nik badut ibilbide nahikoa luzea bertsogintzan, zorionez plaza dezente egiten ditut eta, seguruenez, aurten etorriko dira bestelako plaza batzuk ere bai. Ni neure buruarekin ez naiz izango orain arte izan naizena baino exigenteagoa, beharbada publikoaren aldetik zerbait gehiago eskatuko zait, baina jendeak ondo ezagutzen nau eta badaki orain dela urtebete baino hobea ez naizela, txapelduna naizen arren. Ez dut uste nire ibilbidea aldatuko duenik.

Txapelak konpromiso gehiago ere badakartza.

-Argi dago, bi urte barrura arte neu izango naiz Bizkaiko txapelduna eta horrek ardura batzuk dakartza. Baina oso argi daukat zein den bertsolaritzak egun nire bizitzan duen papera: gauza inportantea da, baina badauzkat beste gauza batzuk inportanteagoak. Beraz, neurri horretan hartuko dut, ahal denik eta antola-tzaile gehienei erantzuten, baina jakinda mugak izango ditudala.

Gazteek lan bikaina egin zuten. Uste duzu badatorrela belaunaldi aldaketa Bizkaian?

-Bai, baina uste dut plazan lehendik ere egon dela. Jone Uriak eta Miren Amurizak, esaterako, guk adina pisu daukate jadanik Bizkaiko bertsogin-tzan eta Euskal Herri mailan. Belaunaldi aldaketa hori natural etorri da. Nerea Ibarzabal, finalista lehenengoz izan den arren, bertso munduan oso ezaguna da. Gainera, Miribillan saio itzela egin zuen, nire gusturako finaleko bertsoaldietako bat, onena ez bada, Nerearen bakarkakoa izan zen.

Zure belaunaldiko bertsolariak nola ikusi dituzu aurten?

-Onintza Enbeita, Beñat Ugartetxea eta hirurok kinta berekoak gara. Onintzak kontatzen du gauza bat eta egia da: Oso umetatik hasi ginen hirurok eta gure adinean bazeuden beste bertsolari batzuk. Haien ondoan guk ez genuen destakatzen. Gurea ekinez egindako ibilbide bat izan da, hori ere bada poztekoa.

Uste duzu bertsolaritza indartsu dagoela Bizkaian?

-Zalantza barik. Egia da finalak txapelketa guztia eklipsatu egiten duela, baina egon dira hor beste figura ba-tzuk etorkizunean pisu handia izango dutenak. Burura datorkit Txaber Altube, 18 urtekoa, lehenengo txapelketa izan du eta finalaurrekoan saio ederra egin zuen.

Finalisten erdiak emakumezkoak izan ziren, 2014an bezala. Laster ikusiko dugu emakume txapeldun bat Bizkaian?

-Uste dut maila badagoela. Jone Uria, Onintza Enbeita, Miren Amuriza… horietako edozeinek finalean egun ona duenean, txapela irabaz dezake. Asko gustatu zitzaidan Nereak bota zuen ideia, finalistarik gazteenaren saria jaso zuenean. Izan ere, kanporaketetan igarri da beherakada bat nesken kopuruan. Nereak gonbidapena egin zien neskei, atea zabaldu zien, oso irudi polita iruditu zitzaidan.

Euskal Herriko Txapelketa ere ate joka dago.

-Joateko asmoa dut, baina horiek beste berba batzuk dira: Bizkaikoan, publikoan esaten ez dugun arren, finalean sartzea ia derrigorrezkotzat dugu, Euskal Herrikora beste espektatiba batzuekin goaz. Gozatzera goaz, aurrera egiten badugu ondo eta, bestela ere, lehengo beste.

 

BIZKAIKO BERTSOLARI TXAPELKETAREN FINALA #LARRABETZU

Kaixo.

Abenduaren 17an, BILBAO ARENAN, 17.00etan

 

 

www.bertsoa.eus atarian daude Bizkaiko azken finalaurrekoan kantatutako bertsoaldi hautatuak.

Abenduaren 3an jokatu zen Larrabetzun Bizkaiko Bertsolari Txapelketaren hirugarren eta azken finalaurrekoa. Hango bertsoaldi hautatuak www.bertsoa.eus atarian daude entzungai, Bizkaiko Txapelketaren atalean.

Donostira Etxahunegaz

Kaixo.

Gaur Donostira goaz. Bertso txapelketaren  saioa ikusten…

…  bueno lehenengo perretxiko batzuk  jan ARETXABALAn, poteoa egin,  bazkaldu amumagaz,  COLACAO   termoa prestatu, umeak izekogaz,  colacao bat edan Donostian eta ordu bat lehenago sarreran….  AUPA ETXAHUN!.

[youtube=http://youtu.be/fkotg4qePYE]

Eskerrak ez dauela ATHLETICen partidurik  ze bestela eztabaida egongo zan…

PORZIERTO, Finalerako sarrera bi daukaguz,  baina ezin gara joan, domeka horretan  poteo  berezia  daukagu: Kalloak eta morroak 12etan   eta gero  mortzila ekologikoak ….  Dena ezin da.   Prioriztau behar dira asuntoak…